ตอนที่ 1 คุณครูที่ปรึกษา!

ตอนที่ 1 “ชั่วโมงนี้ถือว่าทำความรู้จักกันนะ”คุณครูสุดหล่อพูดพร้อมจ้องมาที่ฉัน ทำให้ฉันรู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงก็ไม่รู้ ทำไมต้องจ้องมาที่ฉันด้วยละ “อ้อ ครูมีข่าวดีมาบอกพวกเธอห้องมอหกทับหนึ่งด้วย” “เรื่องอะไรครับ”เสียงนายกวางหัวหน้าห้องเป็นคนถามคุณครูภู “ครูจะเป็นครูที่ปรึกษาพวกเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” ฮะ! ว่ายังไงนะ ครูที่ปรึกษางั้นหรอ แค่เรียนเนี่ยฉันก็ไม่รู้จะมองหน้าครูภูสุดหล่อได้ยังไง ยิ่งเป็นครูที่ปรึกษาด้วยไม่ใช่ต้องเจอหน้าทุกเช้าทุกเย็นหรอ >_< “อ่ะหัวหน้าบอกได้แล้ว เธอสองคนที่มาสายมาพบครูด้วยตอนเที่ยง” “แต่ว่าหนูต้องไปกินข้าวนะคะ”ฉันโผล่คำพูดออกไปเพราะว่าเมื่อเช้าฉันไม่ได้กินข้าวมานะสิ “มันเรื่องของเธอ แต่เธอต้องมาพบครูเข้าใจมั้ย!” “เข้าใจคะ”ฉันรับคำเบาๆ ทั้งทีตอนนี้หิวแสนหิว อยากจะกินช้างทั้งตัว แล้วอย่างนี้ฉันจะมีสมาธิเรียนไหมละ ความผิดของใครละ ถ้าไม่ใช่ตัวฉันเอง! ฉันเรียนชั่วโมงที่สอง ชั่วโมงที่สามและสี่อย่างไม่ค่อยมีสมาธิ เพราะความหิวเกินจะทน แต่ยังไงดีละตอนนี้ก็หมดคาบที่สี่แล้ว ฉันจะไปกินข้าวก่อนหรือว่าไปหาครูภูก่อนกันแน่ ไปกินข้าวก่อนดีกว่า ให้ครูภูรอหน่อยก็แล้วกันคนอย่างนั้น คงไม่เคยรอใคร สายนิดสายหน่อยมาทำโวยวายคนอะไรก็ไม่รู้ “ป่ะยัยรุ้งไปกินข้าวกัน”ฉันชวนยัยรุ้งที่กำลังเดินออกจากห้องภาษาไทย “แล้วที่ครูภูให้ไปพบละ” “แปบเดียวเองน๊าฉันหิวจะกินช้างทั้งตัวได้แล้วนะ” “เออๆ”ยัยรุ้งทำตามที่ฉันขอ นี่ไงละเพื่อนฉัน “รุ้งไปกินข้าวกันป่ะ”ใครฟะบังอาจชวนเพื่อนฉันกินข้าว ยังไงยัยรุ้งต้องเลือกไปกันฉันแน่นอน *_* “อ้าวบอมรุ้งกำลังจะไปกินพอดีเลย” “งั้นเราไปกันดีกว่า” “แล้วยัยวาละบอม” “วาก็มากับพวกเราสิ”นายบอมกับยัยรุ้งมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว เห็นแล้วอิจฉากันสุดๆ อย่างกับกิ่งทองกับใบหยก ยัยรุ้งก็ขาวสวยสูงโปร่ง ส่วนนายบอมก็หล่อแม้จะขาวไม่เท่ายัยรุ้งแต่ก็สูงกว่ายัยรุ้ง แล้วเราจะไปเป็นก้างขวางคอยัยรุ้งทำไม “พวกแกไปสองคนเหอะเดี๋ยวฉันหาอะไรกินแถวนี้ก็ได้ ส่วนเรื่องไปพบครูภูเดี๋ยวฉันบอกให้ว่าแกไม่สบายมาไม่ได้ โอมั้ย” “รักแกที่สุดเลยอ่ะ” “ไอ่บ้า”จู่ๆยัยรุ้งก็กระโดดมากอดฉันทำเอาฉันแทบจะล้ม ยิ่งตัวเล็กอย่างฉันปะทะกับยักษ์ใหญ่เหมือนยัยรุ้งด้วย ถ้าฉันหัวฝาดพื้นไปใครจะรับผิดชอบไอ่เพื่อนบ้า ^_^ ยัยรุ้งกับบอมเดินไปแล้วป่านนี้คงไปกินข้าวที่โรงอาหารจู๋จี๋หนุงหนิงกันน่าดู ฉันไม่น่าทำตัวเป็นแม่พระเลย แต่ช่างเหอะความสุขของเพื่อน ตอนนี้ท้องของฉันร้องโวยวายเหมือนใครมาตีกลองในท้องอย่างนั้นแหละ ฉันเดินไปสหกรณ์พร้อมกับซื้อนมกล่องหวังว่ามันจะช่วยคลายความหิวของฉันได้บ้างนะ “เฮ้ย..ค่อยยังชั่ว” หลังจากที่ฉันดูดนมกล่องเสร็จตอนนี้ฉันพร้อมที่จะไปพบครูภูครูที่ปรึกษาของฉันแล้วละ แผนที่จะไปกินข้าวที่โรงอาหารเป็นอันต้องยกเลิก เพราะคนเยอะมากขืนฉันรอมีหวังได้กินตอนขึ้นเรียนแน่เลย ตอนนี้ฉันเดินโดดเดี่ยวเดียวดายไปที่ห้องคณิตศาสตร์ซึ่งอยู่ไกลจากสหกรณ์ประมาณสามร้อยเมตร ขึ้นบันไดไปชั้นสามอีก ทำไมมันจะลำบากลำบนอย่างนี้นะ กะอีแค่ไปหาครูที่ปรึกษาเนี่ย เหนื่อยๆๆๆ แฮกๆๆๆ T^T “ขออนุญาตคะ”ตอนนี้ประตูห้องไม่ได้ปิด ภาพที่ฉันเห็นคือครูภูกำลังจดจ่ออยู่กับจอโน้ตบุ๊ค คุณครูภูเป็นครูที่หล่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา แต่ติดตรงที่ว่าคนหล่อมักจะดุน่ะสิ! “ยืนอยู่ทำไมเข้ามาสิ” “จะให้วาเข้าได้ไงคะในเมื่อครูยังไม่อนุญาต” “เชิญเข้ามาได้วานิลา”เฮ้ย!ครูภูจำชื่อเต็มอย่างฉันได้ด้วย ดีใจจังเรียกชื่อเต็มด้วย “ยิ้มอะไรเข้ามาสิ” “อ๋อ คะ คะ”ฉันพูดอย่างขัดๆเขิน ทำไมหัวใจของฉันต้องเต้นแรงด้วยที่อยู่ใกล้ครูภู บ้างหน่าครูภูเขาเป็นครูแกน่ะยัยวานิลา ครูที่ปรึกษาด้วย ห้ามคิดอะไรเกินนั้น “แล้วเพื่อนเธอละ” “รุ้งไม่สบายมาไม่ได้คะ”ฉันตอบครูภูพร้อมกับก้มหน้าหลบสายตาดุคู่นั้น “ทำไมต้องก้มหน้าด้วยละเงยหน้ามาพูดดีๆสิ” “เออ..ครูมีอะไรคะถึงต้องให้วามาพบ”ฉันเงยหน้าถามครูภูอย่างกล้าๆกลัวๆตอนนี้ครูภูปิดโน้ตบุ๊คแล้ว ทำให้บนโต๊ะไม่มีสิ่งของใดที่จะกีดขวางการคุยกันของฉันกับครูพู “ครูอยากให้เธอกับเพื่อนมาให้เร็วกว่านี้เพราะห้องเราเป็นห้องแนวหน้า ครูไม่อยากให้น้อยหน้าห้องอื่น” “คือวาไม่ได้ตั้งใจจะมาสายหรอกคะ” “ครั้งนี้ครูก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมายหรอก ที่ครูดุพวกเธอเพราะครูไม่อยากให้คนอื่นทำตาม” ตกลงฉันเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้เพื่อนใช่ไหม ค่ะหนูผิดๆๆๆ %_% ครอกกกก >_< “เอ๊ะ! เสียงอะไรหน่ะ” เอาละวานิลา!ไอ่ท้องทรยศมาร้องอะไรตอนนี้ อยากให้ฉันขายหน้าครูภูมากเลยใช่ไหม นมกล่องทำไมมันย่อยเร็วอย่างนี้เนี่ยไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย ตอนนี้สายตาครูภูคาดคั้นมาที่ฉัน จนฉันอยากจะสลายตัวเป็นอากาศให้ครูภูมองไม่เห็นเลย “วาเสียงอะไร” “เออ…” “เสียงอะไรพูดมาสิ”โถ่ๆๆวานิลาแกจะต้องขายหน้าต่อหน้าผู้ชายหล่อๆอย่างนี้หรอ “เสียงท้องวาร้องเองคะ” “ท้องร้องงั้นหรอ นี่เธอไม่ได้กินข้าวตั้งแต่ตอนไหน”ทำไมครูภูต้องทำหน้าจริงจังเหมือนจะกินเลือดฉันให้ได้เลย บรืออออ >_< “ก็ตั้งแต่เมื่อเช้าคะ” “ทำไมเธอไม่กินละ” “ตอนเช้าหนูรีบมาก พอตอนเที่ยงหนูก็รีบมาหาครูคะเลยไม่ได้กินแต่ไม่เป็นไรหรอกคะ แค่นี่เอง”ฉันตอบครูภูไปเพื่อให้เรื่องมันจบๆทั้งที่ตอนนี้หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว T^T “ไม่แค่นี้ละ รู้ไหมโรคกระเพาะจะถามหาโดยไม่รู้ตัว ถ้าเราไม่รักตัวเองแล้วใครจะมารักเราละเข้าใจไหม” “เข้าใจคะ” “นี่ก็ใกล้เวลาขึ้นเรียนแล้วป่านนี้กับข้าวที่โรงอาหารคงหมดแล้วละ อ่ะกินนี่สิ”ครูภูยื่นข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวที่ไม่รู้ครูไปสั่งตอนไหนมาให้ฉัน น่ากินจนอยากจะรีบรับเอาไว้แต่เพราะความเกรงใจฉันเลยไม่ทำอย่างนั้น (เห็นแต่เป็นคนอย่างนี้ฉันก็มีความเกรงใจเหมือนกันนะ >_<) “วากินไม่ได้หรอกคะมันเป็นของครูนี่คะ” “แต่ครูให้เธอดูสิหิวจนหน้าซีดหมดแล้ว”ทำไมฉันต้องรู้สึกดีอะไรมากมายอย่างนี้ด้วยที่ครูภูห่วงใย “แล้วครูได้อะไรกินละคะ” “ครูกินข้าวเช้ามาแล้ว แถมครูเป็นผู้ชายด้วยมีแรงอีกเยอะ แต่เธอเป็นผู้หญิงเดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาใครจะช่วยละ และกินที่นี่ด้วย ครูคงไม่สบายใจถ้านักเรียนในการดูแลเป็นลมเพราะต้องมาพบครู” “ไม่ขนาดนั้นหรอกคะ” ฉันรับข้าวฉันครูภูมา แล้วรีบกินอยากจะบอกว่าอร่อยมากๆเลยละ อร่อยแบบที่ฉันไม่เคยได้กินที่ไหน ทำไมน่ะหรอเพราะความหิวของฉันและความหล่อของครูภูไงที่ทำให้ฉันกินข้าวได้อย่างเอร็ดอร่อย โดยลืมว่าครูภูมองมาที่ฉันตลอดเวลา แค้กๆ แค้กๆ “กินระวังหน่อยสิ”ครูภูยื่นน้ำมาให้ฉัน ฉันไม่น่ารีบกินอย่างนี้เลย ดูสิเดือดร้อนครูภูที่ต้องยื่นน้ำมาให้ฉันแต่ก็รู้สึกดีที่มีใครมาทำอย่างนี้ ความรู้สึกอย่างนี้เรียกว่าอะไรนะ ใครก็ได้ช่วยบอกฉันที! >_< ตอนนี้ฉันกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าวกะเพราไก่ไข่ดาวที่อร่อยที่สุดในสามโลก ภาคบ่ายนี้ฉันคงเรียนอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงแววตาห่วงใยของครูภูที่ส่งมาให้ฉัน แต่คิดอีกทีก็เศร้านะ ฉันก็แค่นักเรียนในการดูแลของครูภูในฐานะ ครูที่ปรึกษา T^T

บทนำ

สวัสดีค่ะน้องอาย แขนภานะคะ หลังจากที่ห่างหายจากการเขียนบล็อกมานาน ก็ขอเริ่มต้นใหม่กับเรื่องราวนิยายรักรแมนติก ระหว่างครูกับนักเรียน ที่น้องอายเอาช่วงเวลาในช่วงปิดเทอมมานั่งเขียนจากใจ อย่าเพิ่งติว่าผิดศีลธรรมนะคะ เพราะมีแต่ความหวานเต็มเรื่อง ความรักไม่มีกำแพงใช่ไหมค่ะ

บทนำ “แกนั่งจดไรหนักหนายัยรุ้ง” “งานตอนปิดเทอมหน่ะ” “งานอะไรแกทำเสร็จหมดแล้วไม่ใช่หรอ”ฉันถามยัยรุ้งเพื่อนสนิทของฉันที่นั่งจดงานยิกๆ ยิ่งกว่าเครื่องจักรซะอีก ทั้งที่ตอนนี้เป็นตอนเช้าแท้ๆ “ฉันทำให้บอมหน่ะ”ที่แท้ยัยรุ้งเพื่อนฉันก็ทำงานให้นายบอมนี่เอง ทำไมคนรักกันต้องยอมทำทุกอย่างให้กันอย่างนี้ด้วย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ฉันไม่เคยรู้สึกอยากจะทำอะไรให้ใครอย่างนี้เลย เพราะฉันไม่เคยมีความรักที่แท้จริงกับเขาสักที “ทำไมคนรักกันต้องทำทุกอย่างให้ด้วยละ” “ถ้าแกมีความรักแกจะเข้าใจเองยัยวา”อ้า…เจ็บจี๊ดๆที่ใจเลยอ่ะ ทำไมเพื่อนฉันต้องพูดแทงใจดำขนาดนี้ด้วย เออก็คนมันยังไม่มีแฟน แล้วจะหารักแท้เจอได้ยังไง ไอ่เพื่อนบ้าเอ้ย!! >_< ฉันชื่อวานิลา มีเพื่อนที่สนิทกันสุดคือยัยรุ้ง รายนั้นนะมีแฟนเรียบร้อยแล้วรักกันมากเลยแหละ เหลือแค่ฉันที่ยังหว้าเหว่เดียวดาย ทั้งที่ตอนนี้ก็เรียนอยู่มอหกแล้ว เทวดาขาเมื่อไหร่จะส่งใครสักคนมาให้หนูได้รักคะ อยากรักใครสักคนจริงๆนะคะ เพ้อๆ =_= เครียดจัดอีกแล้ววันนี้ฉันเพิ่งเปิดเรียนวันแรกๆ และวิชาแรกที่ฉันต้องเรียนวันนี้คือวิชา คณิตศาสตร์! ทำไมหน่ะหรอเพราะฉันเกลียดวิชานี้ไง เรียนไม่เข้าสมองน้อยๆของตัวเองเลย แถมยังหลับทุกชั่วโมง สอบไม่เคยผ่าน ทำรายงานทุกที ครูที่สอนก็โหดแถมเก๋ากึก ไม่มีอะไรที่น่าสนใจหรือตื่นเต้นสักนิด ถ้าไม่ใช่วิชาหลักนะ ฉันหนีเรียนไปนานแล้ว ตึ๊งๆๆๆๆ ตึ๊งๆๆๆๆ ตึ๊งๆๆๆๆ เสียงออดโรงเรียนฉันเองแหละ รู้สึกว่าจะดังแปลกๆนะ กวนๆยังไงก็ไม่รู้ ตอนนี้ได้เวลาเข้าแถวแล้ว ก็ไม่ค่อยชอบนะเวลาเข้าแถวเนี่ย แต่ถ้าให้เลือกเข้าแถวกับเรียนคณิตศาสตร์ ฉันเลือกเข้าแถวดีกว่า T^T “ป่ะไปเข้าแถวกัน”ฉันชวนยัยรุ้งที่กำลังจดงานลงสมุดอย่างเมามัน “แปบดิ จะเสร็จแล้วนิดเดียว” “ถ้าไปช้าโดนทำโทษนะ”ฉันเตือนยัยรุ้งอย่างห่วงๆ “แกไปก่อนก็ได้ บอมเขาต้องส่งงานคาบแรกฉันต้องทำให้เสร็จ”ยัยรุ้งตอบฉัน มือยังคงประสานงานกับตาจดงานอย่างรวดเร็ว “แกจดไปฉันจะรอแก” ฉันฆ่าเวลาในการรอยัยรุ้งโดยการเล่นเฟสบุ๊ค ดูอะไรเพลินๆทั้งที่ในใจก็หวาดๆว่าจะโดนทำโทษ เนี่ยก็เลยเวลามา 7 นาทีแล้ว ถ้าใครเข้าแถวช้ามีหวังได้โดนทำโทษแหงเลย แต่ยังไงยัยรุ้งก็เป็นเพื่อนฉันฉันจะทิ้งเพื่อนมันก็ยังไงๆอยู่ แล้วทำไมอีตาบอมต้องให้เพื่อนฉันทำงานด้วยเนี่ย ไม่มีมือทำเองหรือยังไงฟะ แต่ช่างเหอะให้มันทำเพื่อรักแท้ของมันไป >_< “เฮ้ย เสร็จจนได้”ดู๋ดู ยัยรุ้งเวลามันเลยมา 15 นาทีแล้วนะ ซอ อัว ยอ ซวยแน่นอน เข้าแถวก็ซวย ไม่เข้าแถวก็ซวย เผลอๆไม่เข้าแถวโดนหนักกว่าไปสายซะอีก เป็นไงเป็นกัน ไปเข้าแถวดีกว่า ตอนนี้ฉันและยัยรุ้งเดินไปเข้าแถว กิจกรรมตอนนี้คงจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าฉันกับยัยรุ้งตกเป็นเป้าสายตาหลายๆคู่ ที่กำลังนั่งฟังคุณครูเทศนา เอ้ย!อบรม ฉันกับยัยรุ้งต่างกันคนละขั่ว ยัยรุ้งเป็นคนที่สูงใหญ่หุ่นดี แต่ฉันนะสิ! ออกแนวตัวเล็กบอบบางน่ารักน่าปกป้อง(แต่ไม่เห็นใครอยากมาปกป้องสักคน) แน่นอนว่าฉันกับยัยรุ้งต้องไปเข้าแถวหลังสุดรวมกับคนที่มาสาย ประมาณสิบกว่าคน ทำไมวันนี้คนมาสายมันน้อยจังฟะ o_o “วันนี้ครูมีข่าวดีมาบอกนักเรียนด้วยคะ”เสียงคุณครูอำไพพันพูดหลังจากที่ฉันเดินไปอยู่ที่ ที่ตัวเองควรยืนแล้ว ครูขาตอนนี้ข่าวดีอะไรก็ไม่มีความหมายสำหรับหนูแล้วคะ หนูกำลังจะโดนทำโทษ โถ่ๆๆ มาเรียนวันแรกก็จะโดนทำโทษซะแล้ว >_< “วันนี้เรามีบุคลากรเพิ่มอีกหนึ่งคน เป็นคุณครูรุ่นใหม่ไฟแรงเรียนจบมาหมาดๆ เดี๋ยวจะให้คุณครูมาแนะนำตัวให้นักเรียนได้รู้จัก เชิญคุณครู ภูริวัชร์ วัฒนาศิลาคะ” เสียงคุณครูอำไพพันคนเดิมเชิญคุณครูคนใหม่ ภาพที่ฉันเห็นบนเวทีคือคุณครูหนุ่มรูปหล่ออายุประมาณ 23ปี สูงประมาณ 180 เซนติเมตร ผิวขาวปานหยวกกล้วย ผมรองทรงสีดำขลับที่รับกับใบหน้าหล่อเข้ม แววตานี่สิ!ดุสุดๆ จมูกของคุณครูโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบเหมือนผู้หญิง คุณครูคนนี้หล่อแบบไม่มีที่ติ แต่ยังไงคุณครูก็คือครูวันยังค้ำอยู่ดีนั่นแหละ คุณครูรูปหล่อคนนั้นใส่ชุดสูทสุดเนี๊ยบ “สวัสดีนักเรียนทุกคนนะครับ ครูชื่อครูภูริวัชร์ วัฒนาศิลา ครูเพิ่งจบมาใหม่ๆและได้บรรจุสอนโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนแรก ครูมาสอนในรายวิชาคณิตศาสตร์ ชั้นมอห้าและมอหก ครูไม่ดุนะครับ มีปัญหาเรื่องคิดคำนวณมาปรึกษา ครูได้นะครับ ครูขอแนะนำตัวแค่นี้ครับ สวัสดีครับ” อ่าคุณครูพูดจบแล้ว สอนมอห้ากับมอหกงั้นหรอ คุณครูคนเก่ารู้แล้วว่าฉันไม่เอาไหนวิชาคณิตศาสตร์จนไม่อยากจะพูดแล้ว แต่นี่คุณครูคนใหม่ ยังไม่รู้ว่าฉันไม่เอาไหน ฉันกลัวแววตาทีดุๆของคุณครูภูริวัชร์ ตอนนี้นักเรียนเข้าแถวหมดแล้วเหลือแค่ฉัน ยัยรุ้ง และคนอื่นอีกสิบกว่าคนทีต้องรอรับการลงโทษ จากยมทูติหรือคุณครูวัชระ ครูฝ่ายปกครองที่โหดเอามากๆ ฉันจะโดนอะไรนะวันนี้ อย่างน้อยๆก็เข้าเรียนสาย ฮือๆๆ *_* “ว่ายังไงพวกเธอ วันแรกก็มาสายซะแล้ว” “แต่แค่วันแรกนะคะจะเป็นไรไป”ยัยรุ้งแกพูดอะไรออกไป เดี๋ยวแกก็ตายโดยไม่รู้ตัวหรอก “เพราะมีนักเรียนอย่างพวกเธอไง ไม่เคยสนใจอะไร ในเมื่อมันมีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งต่อไป” “แต่…” “เดินเก็บขยะรอบบริเวณนี้ซะแล้วรีบไปเข้าเรียน พวกเธอชอบทำให้ครูอารมณ์เสียแต่เช้าเลย”เอ้าคุณครูวัชระโทษพวกฉัน ที่ทำให้อารมณ์เสีย ดีนะที่แค่เก็บขยะบริเวณนี้ ถ้าเกิดเก็บรอบโรงเรียน ฉันไม่ต้องเป็นอันได้เรียนกันพอดี แถมวันนี้เป็นวันแรกด้วย อยากจะบ้าตาย! ^_^ “ป่ะยัยรุ้งรีบเก็บรีบไปเรียน” “ใช่ๆ ฉันอยากเรียนกับคุณครูคนใหม่ หล้อหล่อ” “ยังไงก็คือครูแกนะ” “ฉันรู้แล้วหน่า พูดเล่นแค่เนี่ยทำซีเรียส”ยัยรุ้งว่าฉันที่ออกจะจริงๆจังๆกับทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ฉันเป็นคนที่เรียนเก่งทุกวิชา สอบทุกครั้งได้เกรด 4 เกือบทุกวิชา ยกเว้น!วิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ที่ได้อย่างมากก็เกรด 2.5 และนี่คือเหตุผลที่ฉันเกลียดๆๆ วิชานี้ ย้ำชัดๆว่าเกลียด!! ตอนนี้ฉันกับยัยรุ้งเดินเก็บขยะเรียบร้อยแล้ว ต่อไปคือการเข้าไปเรียนเวลาเลยมา 20 นาทีแล้ว ฉันหวังว่าคุณครูคงจะพูดความจริงนะที่ว่าครูไม่ดุ เพราะถ้าดุฉันคงลำบากเป็นครั้งที่สองแน่เลยฉัน @_@ “ขออนุญาตคะ”ฉันพูดค่อยพร้อมก้าวขาเข้าห้องเรียนโดยที่ไม่รอรับคำอนุญาตของคุณครูสุดหล่อ “ครูว่าครูยังไม่อนุญาตให้เธอเข้าห้องนะ” “แต่…” “มาสายแล้วยังเข้าห้องโดยไม่รอคำอนุญาตนะ”อ้าว ทำไมคุณครูคนนี้กวนจังอ่ะ ตอนนี้ฉันก้าวออกจากห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว ไม่เข้าก็ได้โว้ย แค่มาสายทำไมไม่ให้เข้า จะระเบียบจัดไปถึงไหนคะ >_< “ทำไมถึงมาสาย”คุณครูถามฉันกับยัยรุ้งที่ยืนโดนไม่รู้ร้อนรู้หนาว “มัวแต่ไปเก็บขยะคะ โดนทำโทษที่มาเข้าแถวสายคะ”ยัยรุ้งตอบด้วยเสียงฉะฉาน “ อ่ะเข้ามาได้ รู้ไหมเธอทำให้เพื่อนเธอเสียเวลาเรียนไปกี่นาที”ตกลงฉันผิดใช่ไหม แค่ให้ฉันเข้าตั้งแต่แรกก็คงไม่มีปัญหาอะไร “เรามาต่อกันดีกว่านักเรียนคนต่อไปออกมา”ออกไปทำอะไรละ แล้วฉันจะรู้เรื่องกับเขาไหมเนี่ยฉันเพิ่งเข้ามานะ “สวัสดีคะหนูชื่อ พรพัชษร เลิศสกุลนะคะ ชื่อเล่น เจินเจินคะ ตั้งแต่หนูเรียนมานะคะ หนูได้เรียนการใช้สูตรต่างๆเช่น สูตรตรีโกนมิติคะ”นั่น!ยัยเจินออกไปแล้ว ยัยเจินเลขที่ 21 ฉันเลขที่ 22 คงต่อไปก็คงเป็นฉันที่ต้องออกไป แล้วตั้งแต่เรียนคณิตมาตั้งแต่อนุบาลยังมัธยมหกฉันได้อะไรบ้าง โอ้ย! ปวดตับ ^_^ “นักเรียนคนต่อไป” “……..”ฉันเงียบและยังไม่พร้อมที่จะเดินออกไป >_< “นางสาวพรนับพัน ใคร!” “หนูเองคะ” “ออกมาสิ”อ่าก>_< คุณครูคะอย่าดุหนูสิคะ ตอนนี้ฉันเดินออกไปหน้าห้องเรียนแล้ว พร้อมกับสายตาเพื่อนสามสิบเก้าคู่ ฉันจะพูดอะไรดีเนี่ยตั้งแต่เรียนมา ก็เรียนแค่ บวก ลบ คูณ หาร แล้วอะไรอีกละ ดูสิสายตาคาดคั้นจากคุณครูจ้องมาที่ฉันอย่างรอคำตอบ เท่านั้นยังไม่พูดยังมีสายตาของเพื่อนๆจ้องมาที่ฉัน จะกดดันกันไปถึงไหนเนี่ย “เออ…หนูชื่อนางสาวพรนับพัน ธราษรงามทรัพย์คะ ชื่อเล่นวานิลาคะ เรียกสั้นๆว่าวาก็ได้ ตั้งแต่หนูเรียนคณิตมาหนูได้เรียนการ บวก ลบ คูณ และหาร >_<”นั่นไงละทันทีที่ฉันพูดจบเสียงหัวเราะของเพื่อนๆก็ดังขึ้น พร้อมกับสายตาจะเอาเรื่องของคุณครูภู “พูดดีนี่! เอานักเรียนคนต่อไป”ไม่ค่อยจะประชดน่ะคะคุณครู แล้วเพื่อนฉันก็ออกไปทีละคนจนครบ แน่นอนว่าไม่มีใครตอบกวนตรีนอย่างฉัน ก็คนมันยังไม่ได้เตรียมตัวนี่ ชิ!