ตอนที่
5
“ยัยวววววววา”
“แกเป็นไรรุ้งเรียกซะฉันสยิวกิ้ว”
ยัยรุ้งเรียกฉันหลังจากออกมาจากห้องภาษาไทย
สงสัยยัยรุ้งจะอดทนกับการไม่ได้พูดมานาน
“ก็ฉันอึดอัดตั้งนานที่ได้พูดกับแก”
“ฉันมีเรื่องเซอร์ไพร้มาบอกแกด้วยแหละ”
“อ่ะเซอร์ไพร้
ว่ามาดิจะได้รีบไปเรียนกับครูภู”
ใช่สิ ต่อไปก็เรียนกับครูภูแล้วนี่นา
ทำไมฉันต้องใจสั่นขนาดนี้ด้วยเนี่ย >_<
“ครูภูเป็นครูสอนพิเศษของฉัน”
ฉันกระซิบบอกยัยรุ้งเบาๆ
“ครูสอนพิเศษ! >O<”
ฉันอุตส่าห์พูดเบาๆแต่ยัยรุ้งนี่สิ กลับตะโกนจนคนรอบข้างหันมามอง
ฉันกับยัยรุ้งจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆออกไป อยากบอกว่าโค-ตรอายอ่ะ
^_^
“และฉันมีเรื่องจะบอกแก ฉันชอบครูภู”
“ฮ่ะ! >O<
แกชอบคะ…”
ก่อนที่ยัยรุ้งจะตะโกนอะไรเสียงดังอีก
ฉันรีบเอามือไปปิดปากยัยรุ้ง
ขืนยัยนิตะโกนออกไปฉันเป็นต้องเอาปี๊บคลุมหัวมาโรงเรียนแน่เลย
“แต่มันเหมือนเส้นขนานเลยนะวา”
“ช่างเหอะ ขอแค่แอบชอบในใจก็พอแล้ว”
ฉันบอกยัยรุ้ง แต่ข้างในอยากจะเป็นมากกว่านั้น
เป็นเส้นตรงเส้นทแยงมุม เส้นอะไรก็ได้ขอแค่อย่าเป็นเส้นขนาน
“แต่มันเจ็บมากนะแก”
“ช่างเหอะแค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้ว
ไปเรียนกันเถอะ >_<” ฉันชวนยัยรุ้งไปเรียนถ้าขืนฉันไปสายครูภูจะมองฉันไม่ดีอีก
ฉันและรุ้งนิเดินมาถึงห้องเรียนแล้ว
และแน่นอนเพื่อนของฉันก็มานั่งพร้อมกันเกือบทุกคน ทำให้ภาพของฉันกับยัยรุ้งเหมือนมาสายยังไงก็ไม่รู้
ทั้งที่ไม่ได้มาสาย
“ขออนุญาตคะ”ยัยรุ้งพูดเบาๆ
“เข้ามาได้
คนที่รู้มาก่อนใช่ว่าจะมาสายได้นะ”ที่ครูภูพูดหมายความว่าไง เขาว่าฉันอย่างนั้นหรอ
ทำไมครูภูช่างต่างกับพี่ภูที่บ้านฉันจังเลย T^T
“ขอโทษคะที่พวกหนูมาสาย”ฉันตอบครูภูไป
แล้วมันก็พูดอะไรไม่ออกอีกเลยมันจุกทันที ฉันกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา
แต่ถ้าใครสังเกตดีๆก็จะเห็นน้ำตาของฉันรื่นที่ขอบตา
“รีบไปนั่งสิ
เอ้านักเรียนวันนี้ราจะมาเรียนความน่าจะเป็นกัน”ครูภูยังคงใส่มาดคุณครูสุดโหดต่อไป
จนนักเรียนไม่กล้ากระดิก และฉันก็ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับครูภู
เรามันก็แค่นักเรียนคนหนึ่งไม่ผิดหรอกที่เขาจะดุเขาจะว่า
คงเป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะพูดดีกับเราตลอดเวลา
“หมดเวลาแล้วไปเรียนคาบต่อไปได้”
“นักเรียนทำความเคารพ”ทันทีที่หัวหน้าห้องบอกทำความเคารพฉันเหมือนตื่นจากภวังค์
ตลอดทั้งคาบฉันเรียนไม่รู้เรื่องเลย ความรู้สึกอย่างนี้เรียกว่าอะไรกัน ความรู้สึกที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆว่ามันเป็นอะไรกันแน่
ฉันเรียนอีกสองคาบต่อไปอย่างไม่มีสมาธิ แน่นอนว่ายัยรุ้งสังเกตเห็นแน่นอนแต่ไม่ได้พูดอะไร
เพราะรู้ว่าฉันไม่มีอารมณ์จะพูดตอนนี้
“วาป่ะไปกินข้าว”ยัยรุ้งชวนฉันหลังจากเรียนคาบสุดท้ายของภาคเช้าเสร็จ
“แกไปดิ นั่นบอมมาแล้ว”นายบอมเดินมาหายัยรุ้งดูแล้วช่างน่าอิจฉาจริงๆ
“แกจะให้ฉันทิ้งแกหรอยัยวา!”
“อย่างกับแกไม่เคยทิ้งฉันเนอะ
แกทิ้งจนฉันชินแล้ว >O<”
“เฮอะๆงั้นฉันไปก่อนนะวา”ดู๋ดู
เพื่อนฉันทิ้งกันได้ตลอด จนฉันชินกับมันแล้ว ส่วนฉันนะหรออยู่คนเดียวตลอด แงงๆๆๆ
ฉันนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ข้างๆตึกคณิตศาสตร์
ที่ตรงนี้เป็นที่นั่งประจำของฉัน
ตอนนี้ฉันไม่คิดจะไปซื้อข้าวกินเพราะรู้สึกไม่หิวอย่างแรง
ร่างกายก็อ่อนเพลี้ยอย่างบอกไม่ถูก ครูภูนะครูภูตกลงเขาเป็นคนยังไงกันแน่ T^T
“เฮ้ย!!!”
“>O<”จู่ๆผู้ชายคนเมื่อเช้าก็มาทำให้ฉันสะดุ้ง
หลังจากที่ฉันเหม่อลอยไปทางห้องครูภู
“มองขึ้นฟ้าซะขนาดนั้นจะฉกแมลงวันกินเป็นอาหารกลางวันหรือไง”ทำไมผู้ชายคนนี้ปากเสียงจัง!ไม่สมกับหน้าตาที่หล่อเอาซะเลย
“ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องฉันฉันเกี่ยวไรกับนายด้วย”
“หรอ อ่ะฝากนี่ไว้ก่อนนะเดี๋ยวฉันมา”
“นี่…นาย…นาย.. >_<”ฉันรู้สึกงงกับนายคนนี้มาก
เพราะอะไรหน่ะหรอ เพราะนายนี่เอาข้าวมาฝากฉันไว้สองจาน
ฝากไว้โดยที่เขากับฉันไม่รู้จักกัน ท่าจะบ้าจริงๆ
“มาแล้วครับ^^”ฉันรอไม่ถึงห้านาทีนายนั่นก็เดินมา
พร้อมกับน้ำโคล่าสองแก้ว สงสัยนายนี่จะเอาไปให้แฟนแน่นอน น่าอิจฉาผู้หญิงคนนั้นมาก
ที่มีผู้ชายหน้าตาหล่อคอยซื้อข้าวซื้อน้ำคอยเอาใจใส่ ^^
“นี่ของนายคงหมดธุระของฉันแล้วนะ”ฉันผลักจานข้าวให้นายคนนั้น
“เธอจะไปไหน”
“ไปไหนก็ได้!” ฉันตอบนายนั่นด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดี
“ฉันอุตส่าห์ซื้อข้าวมาให้เธอกินนะ
จะไม่เสียน้ำใจหรอที่เธอจะเดินจากไป”
“ซื้อข้าวให้ฉัน! >O<”ตกลงนายเป็นใครกันแน่ชอบทำอะไรบ้าๆ
“ก็ฉันซื้อให้เธอ
นี่น้ำของเธอ”พระเจ้าช่วยกล้วยลอยฟ้า
คนไม่รู้จักกันแต่กลับซื้อข้าวซื้อน้ำมาให้กิน หมอนี่จะใส่ยาพิษไหมเนี่ย
“มองอยู่ได้กินสิไม่มียาพิษหรอกน๊า”
“>O<”
นายนี่อ่านความคิดของฉันออกได้ไง ฉันไม่รอช้ารีบลงมือกับข้าวที่อยู่ตรงหน้า
เพราะเป็นกะเพราหมูไข่ดาว ^^
“นี่ทำไมนายต้องมาซื้อให้ฉันกินด้วยเนี่ย”
“ก็มีคนบอกว่าเธอยังไม่ได้กินข้าว”
“ใครหรอก ^_^”
“ไม่บอก >_<”
ห่ะไม่บอก หมอนี่ชักจะกวนตรีนฉันไปกันใหญ่แล้วนะ
“แล้วนายชื่ออะไรหรอ”
“ผมชื่อพัฒครับคุณวานิลา”หมอนี่รู้จักฉันได้ยังไงกันหรือว่าในโรงเรียนฉันฮ็อตโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว(หลงตัวเองมักมาก)
>_<
“นี่นาย!!!”
“เฮ้ย!เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย”นายพัฒโวยวายที่ฉันไปจับตรงหน้าอก
อย่าคิดว่าฉันลวมลามผู้ชายละฉันแค่จะดูชื่อของนายพัฒชัดๆ
“พงศพัฒ ศิลาวัฒนา”
“แปลกตรงไหนก็มันชื่อฉัน”
“ฉันรู้ว่าชื่อนาย
แต่นามสกุลมันนามสกุลครูภูนี่นา”ฉันตกใจเล็กน้อยปนกับความงวยงงที่นามสกุลนายพัฒเหมือนกับนามสกุลครูภู
“แล้วมันน่าตกใจยังไง”
“นายกับครูภูเป็นอะไรกัน!”
“เฮ้ย!อย่าเครียดดิ
ฉันกับครูภูเราเป็นพี่น้องกัน”อะไรจะบังเอิญขนาดนี้น้องชายของครูภูอยากรู้จักฉัน
“แล้วนายมารู้จักฉันได้ยังไง”
“ก็ฉันกับไอ้บอมเป็นเพื่อนกัน
แล้วมันบอกว่าเธออยู่คนเดียวฉันก็เลยมากินข้าวเป็นเพื่อนเธอไง”ที่แท้นายบอมกับยัยนิเองที่เป็นคนต้นคิด
“อย่าบอกนะว่าตอนนี้นายกำลังจีบฉันอยู่”
“แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ละ”นายพัฒตอบฉันพร้อมกับแววตาที่เจ้าเล่ห์แผ่รัศมีมา
“ยากกกกกกก
จำไว้ด้วย”ฉันตอบนายพัฒด้วยน้ำเสียงยียวน ทำไมนะหรอก็เพราะฉันไม่ได้ชอบเขา แต่ฉันชอบพี่ชายของเขาต่างหากละ
