ตอนที่
3
“ครูภูคะวาเสร็จแล้วคะ”ฉันบอกครูภูหลังจากที่ล้างจานเรียบร้อยแล้ว
“งั้นเรามาเริ่มเรียนกันดีกว่า”
“ที่ไหนดีละคะ”
“ตรงนี้ก็ได้ใกล้ดี”ครูภูบอกฉันพร้อมกับหยิบเอกสารออกมาจากระเป๋าเป้ใบย่อมสีน้ำเงิน
“วาพาพี่ภูไปนั้งที่ระเบียงชั้นสองก็ได้ลูกลมโกรกดี
เดี๋ยวแม่เอาขนมตามไปให้”ระเบียงชั้นสองงั้นหรอ นั้นมันระเบียงที่ออกมาจากห้องนอนฉันนะ
อย่างนี้ครูภูก็เห็นห้องนอนของฉันนะสิ
เอาไงดีละฉันไม่อยากขัดคำสั่งของแม่ด้วย
และทีสำคัญที่ตรงนั้นเป็นที่ประจำของฉัน บรรยากาศดี
สามารถมองเห็นดาวได้ชัดเจนด้วยละ
“งั้นครูภูตามวามานะคะ”
“นำไปเลยครับ”
ฉันเดินนำครูภูไปที่ห้องของฉันพร้อมเดินไปที่ระเบียง
ห้องนอนของฉันนั้นมีรูปโดราเอามอนเต็มไปหมด
แถมบนเตียงยังมีตุ๊กตาโดราเอมอนตัวใหญ่
ข้างๆคือโต๊ะสำหรับเขียนหนังสือมีโน๊ตบุ๊คลายโดราเอามอนวางอยู่บนนั้น
อีกข้างเป็นโต๊ะเครื่องแป้งที่มีเครื่องสำอางหลากหลาย ปลายเตียงของฉันยังเป็นตู้สะสมตุ๊กตาโดราเอมอนเกือบห้าสิบตัว
ทั้งเล็กและใหญ่ ครูภูเห็นอย่างนี้จะว่าฉันปัญญาอ่อนหรือเปล่าน๊า *_*
“วาพี่มีเรื่องจะขอวา”ครูภูพูดขึ้นหลังจากที่นั่งบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว
และฉันก็กำลังนั่งประจันหน้ากับครูภู ที่ตอนนี้จ้องมาที่ฉัน
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่ได้คิดอะไร >_<
“ครูภูมีเรื่องอะไรจะขอวาหรอคะ”
“เรียกพี่ว่าพี่ได้ไหม
อยู่ที่โรงเรียนค่อยเรียกครู”เฮ้ย!ได้ยินไหมครูพี่
เอ้ย!พี่ภูให้ฉันเรียกว่าพี่ ฉันดีใจที่สุดเลยละ
อย่างน้อยๆก็รู้สึกว่าระยะห่างมันน้อยลง แม้ว่าเขาจะอายุห่างกับฉันตั้ง 6 ปี
“คะ พี่ภู”
“ดีมากน้องสาวสุดน่ารักของพี่”ฉันเองแหละที่คิดผิดว่าครูภู
เอ้ย! พี่ภูเป็นคนที่ดุ แต่ที่จริงแล้วพี่ภูเป็นคนที่หล่อ แถมยังใจดีอีกต่างหาก
ขอบคุณนะคะทุกสิ่งทุกอย่างที่นำพาความรู้สึกดีๆมาให้วา
“เอ่อ ..พี่ภูคะคือวาไม่ค่อยชอบคณิตเลยคะเรียนทีไรหลับทุกที”
“เพราะอย่างนี้ไงพ่อวาฉันต้องให้พี่มาสอน”
“แต่ว่ากลัวว่าวาจะทำให้พ่อผิดหวังนี่คะ
อุตส่าห์ให้ครูมาสอนทั้งทีแต่ว่าเกรดยังอยู่ที่ 2.5
เหมือนเดิม”ตอนนี้ฉันกล้าที่ฉันพูดกับพี่ภูอย่างเปิดใจแล้ว
เพราะฉันไม่ได้คิดว่าเขาเป็นครูระยะห่างของเราเลยน้อยลง
“พี่สัญญานะว่าจะทำให้วาเก่งคณิตเอง
แต่วาต้องสัญญากับพี่ด้วยว่าวาจะตั้งใจเรียนตั้งใจทำการบ้าน
ตั้งใจค้นคว้าหาความรู้ด้วยตัวเอง”ทำไมฉันต้องตั้งใจอะไรมากมายขนาดนี้ด้วยเนี่ย
แต่เพื่อพี่ภูฉันก็จะทำ อย่างนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าเพื่อใครบางคน
เราสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาได้
“คะวาสัญญา”
“สัญญาแต่ปากไม่ได้ มานี่สัญญา”เฮ้ย!พี่ภูยื่นมือนิ้วก้อยมาให้ฉันเกี่ยว
เป็นครั้งแรกนะที่ได้สัมผัสมือพี่ภู
วันนี้ฉันจะไม่ล้างมือเลย มือพี่ภูนู้มนุ่ม แต่ว่าใหญ่กว่ามือฉันมาก
มือฉันกับมือพี่ภูคนละไซส์เลย
“งั้นเรามาเริ่มบทเรียนแรกดีกว่า”
“พี่ภูวาเรียนคณิตทีไรวาง่วงทุกทีเลยคะ”
“เอาหน่าเรียนกับพี่ห้ามง่วงเด็ดขาดเข้าใจไหม”อ๊ากกกก
อยากจะบ้าตายพี่ภูพูดพร้อมกับจ้องตาฉัน เป็นครั้งแรกที่ฉันจ้องตาพี่ภูชัดๆ
ในแววตาที่ดุนั้นยังมีความอ่อนโยนที่อยู่ลึกลงไปอีก
“ค้าเข้าใจคะ ว่าแต่พี่ภูจะมาสอนวาวันไหนบ้างคะ”
“วันไหนที่พี่ว่างพี่ก็จะมาสอนวา แต่พี่ก็พยายามว่างเพื่อมาสอนน้องสาวของพี่นะ”น้องสาวของพี่อย่างน้อยๆเขาก็มองฉันเป็นน้องสาวไม่ได้มองเป็นลูกศิษย์
“มาเราเริ่มบทเรียนแรกดีกว่า วาลองดูโจทย์นะ บทเรียนมนเทอมนี้คือความน่าจะเป็น
ลองบอกพี่สิว่าความน่าจะเป็นหมายถึงอะไร”อ้ากก!
ทำไมพี่ภูดูจริงจังจังเลย แต่ก็หล่อไปอีกแบบ แล้วความน่าจะเป็นมันคืออะไรละ
คิดๆๆสิยัยวานิลา T^T
“ก็…ก็…ก็…”
“ก็อะไรล่ะ
ผิดถูกพี่ไม่ว่าหรอกแค่อยากรู้ว่ามีความเข้าใจแค่ไหน บอกพี่มาสิ”
“ก็ความน่าจะเป็น
คือความเป็นไปได้ที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นๆคะ”
“เยี่ยมมาก…”อุ้ย! เขินจังครูภูชมฉันด้วย ตกลงฉันเก่งจริงใช่ป่ะเนี่ย
“มาขัดการสอนหรือเปล่าจ๊ะ”แม่ของฉันนั่นเอง
มาพร้อมกับถาดขนมและนมสองแก้ว ทำไมแม่ของฉันใจดีอย่างนี้เนี่ยน่ารักที่สุดเลย >_<
“ไม่ขัดหรอกครับ”
“จ๊ะ สอนยัยวาให้รู้เรื่องนะภู
ส่วนลูกสาวแม่ของแม่ก็ตั้งใจเรียนละอย่าทำให้ครูภูปวดหัวเด็ดขาด!” แม่ฉันร่ายซะยาว ลูกสาวของแม่ไม่ทำให้แม่ครูภูปวดหัวอยู่แล้วคะ
“คะ”
“ครับ”ฉันและครูภูตอบรับคำของแม่พร้อมกัน
“งั้นแม่ไปก่อนนะลูก”แม่ของฉันไปแล้วตอนนี้เหลือแค่ขนมกับนม
ที่ฉันอยากจะกินซะตอนนี้เลย จนฉันไม่ทันสังเกตว่าครูภูมองฉันตลอดเวลา
“พี่ยังไม่อนุญาตให้กินนะ
ต้องมาดูโจทย์ข้อแรกก่อน”
“แต่ว่ามันหิวนี่คะ >_<”ฉันบอกครูภูอย่างเสียดายสุดซึ้ง
“รู้น่าว่าหิว แต่วาต้องมีความอดทน
การเรียนเหมือนกันวาก็ต้องอดทนเข้าใจไหนครับ”ว้า!ทำไมครูภูต้องจ้องฉันขนาดนี้ด้วยเนี่ย
ทำตัวไม่ถูกแล้วนะคะมันหวิวๆยังไงก็ไม่รู้
“เข้าใจไหม”
“คะๆเข้าใจคะ”ฉันรับคำครูภูอย่างละลักละลำ
“มาเริ่มโจทย์ข้อแรกเลยดีกว่าตั้งใจนะ
เขาถามว่าในการทอดลูกเต๋าสองลูก จะปรากฏผลได้ทั้งหมดกี่วิธี ดูนะวิธีทำในการทอดลูกเต๋าอาจได้แต้มต่างๆดังนี้คือ
1,2,3,4,5
หรือ 6 ผลการทอดลูกเต๋าลูกแรกจะปรากฏผลของการทอดลูกเต๋าลูกที่สองได้อีก
6 วิธี ดังนั้น การทอดลูกเต๋าทั้งสองลูกปรากฏผลได้ทั้งหมด 6*6=เท่ากับเท่าไหร่บอกพี่สิ”
“ก็ 36 ไงคะ”
“ว้าว!
เก่งจังเลยสมแล้วที่เป็นลูกสถาปนิก”ครูภูชมฉันจนฉันรู้สึกสมเพชตัวเองตัวเองเลย
ก็แค่ 6*6 มันจะได้อะไรนอกจาก
36 ประมาณค่าฉันต่ำไปแล้วนะเนี่ย -_-
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ”
“ทำไมมันเร็วอย่างนี้ละคะ”ฉันถามครูภูเพราะว่ายังเรียนไปไม่ถึงไหนเลย
“ก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไป
มากินขนมกันดีกว่าเมื่อเย็นเห็นกินข้าวนิดเดียวเอง ดื่มนมด้วยละ” ฉันและครูภูกินขนมและดื่มนมอย่างเอร็ดอร่อย
มันเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในสามโลกเลยละ
ตอนนี้ครูภูกลับไปแล้ว ฉันจึงไปอาบน้ำเพื่อที่จะมาอัฟเดตข่าวสารต่างจากเฟสบุ๊ค
วันนี้จะมีอะไรในเฟสบ้างนะอยากรู้จังเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น